[Tamil version follows the English below]
Dear Amma and Appa,
It is May 18 once again. It has been fifteen years of marking May 18, fifteen years since that traumatic day counted amongst the many that make up the genocide of Tamils in Sri Lanka.
We are writing to you today, on this fifteenth anniversary of Mullivaikkal, from the Palestine solidarity encampment at the University of Toronto, better known as the People’s Circle for Palestine.
It is now 2024, and while we continue to remind ourselves that it is no longer 2009, the horror of witnessing this livestreamed genocide feels like the worst kind of déjà vu. Old memories resurface – raw and visceral, as though they happened yesterday. On May 6, 2024, we woke up in the encampment to the news of Israel’s genocidal aggression on Rafah, the last remaining “safe zone” for over 1.4 million displaced Palestinians. Time collapsed onto itself as we were catapulted back to May 2009, when the genocidal Sri Lankan army invaded the supposed No Fire Zone in Mullivaikkal, where over 300 000 civilians were taking shelter.
We remember May 2009 as being saturated with the images of the indiscriminate killings back home, plastered across our computer screens and featured on the flyers distributed to our homes, littered with gutwrenching photos of the Sri Lankan state’s massacres of our people. We use the plural noun intentionally—the massacres were not just one, as the evidence of them was plentiful, and the entirety of that gruesome reality laid out before our young eyes. We remember trying to placate ourselves with the fact that we did not recognise the faces in the images. Of course, this was an impossible task, as each person resembled you—our own ammas, appas, annas, akkas, thangatchis, thambis, and elders. Whatever small relief we were able to eke out from strangers’ faces was soon replaced by fear in our hearts, as we listened in on your late-night phone calls, where you tried desperately to discern, from a world away, whether our loved ones were still alive.
We remember Western media actively choosing to not show the world what was happening to our people. Likewise, the Canadian state paid us little, if any, helpful mind. Even so, you showed us that if the media refused to share the truth, we would find our own ways to bear witness to the reality of genocide, to not close our eyes to injustice, no matter how heartbreaking.
We remember spending that Mother’s Day with you, clinging to your hands as we walked with you onto Toronto’s Gardiner Expressway, bringing traffic to a standstill. We took to the streets of Toronto with you, marching by your sides. We remember our young bodies being pulled in every which direction, as together we formed a human chain at Union Station. We faced down cars and police, putting our bodies on the line and holding that line, inspired by you. We were moved by grief and desperation, yours and our own, and found catharsis in the chants that still ring in our ears, still reverberate through the streets of Toronto: “Stop the genocide, now!” and “We want, Tamil Eelam!”—with the ever present through line, No Justice, No Peace!
Though we were children and youth then, May 2009—held together by all of the grief and courage and love we saw you embody—will forever be etched in our memories.
Now it is May 2024, and time collapses as we bear witness to yet another genocide.
Over the last few weeks, we have watched as Israeli Occupation Forces trap, starve, and murder millions of Palestinians in Gaza. As we watch the massacres unfold in Rafah in particular, we are reminded of the Sri Lankan Army’s use of similar tactics in Mullivaikkal, of ethnic cleansing and duplicitous promises made to a traumatised and vulnerable civilian population already in the midst of a severe humanitarian crisis. Now, as then, we watch as people seeking safety and shelter are funnelled by the state into so-called “safe” and “no-fire” zones, only to have these enclosed spaces turn into targets for indiscriminate carpet bombing. Rather than through flyers, we now bear witness through social media, scrolling with the same dread that our loved ones may be among the bodies shown.
We know that Sri Lanka and Israel have long supported each other’s genocidal projects. Indeed, our people were killed with Israeli weapons. As early as the 1980s, Israel was providing military training to Sri Lanka. This quickly progressed to Israel supplying Sri Lanka with significant weaponry during the war, including Kfir jets and the unmanned aerial vehicles that were used to direct those Kfir jets in the indiscriminate bombing of Tamil people. Among other massacres, we remember August 2006, when you woke up to the devastating news that the Sri Lankan Air Force had dropped bombs from Israeli Kfir jets on Sencholai—a children’s home—killing 53 teenage girls.
It is clear that these genocidal states stand in solidarity with each other, demanding that we in turn nurture our solidarity with the Palestinian people. In fact, it was you who taught us that Palestinian liberation is inextricably intertwined with Tamil liberation. We remember you telling us that you had known members of the Palestine Liberation Organization, how they had been some of your first contacts when you arrived in Toronto. We are proud to inherit and nurture these longlasting generational solidarities.
In 2009, after we spent our weekends marching in the streets of Toronto, we remember returning to classrooms where we were called “terrorists,” often by our own peers. We remember watching in horror at the unrelenting death and destruction of our land and people, while the West was more concerned with policing our protests. Now, as Israel intensifies its military operation in Rafah, the West is once again shaming the courageous students who stand in steadfast solidarity with Palestine. We know intimately that these violent tactics of surveillance and policing are used to suppress liberation dreams. We witness this today in the genocidal and colonial state of Sri Lanka, where police officers beat, arrest and criminalize organizers of Mullivaikkal memorialization efforts, including the Kanjee serving event. For this reason, on this May 18, we recognise and refuse the global regime of policing that attempts to suppress truth and stall liberation.
So once again, as we did under your wings fifteen years ago, we take to the streets. We call for justice, freedom, and an end to the Canadian state’s complicity in this genocide, just as we did as children by your side. We call this for what it is—a genocide—just as we did then.
Amma, Appa, we have come full circle. We brought you to the encampment (coincidentally also a circle) the other day, because we wanted to show you why we are here, and how we carry your legacy with us in this liberated zone. We know that the dispossession and violence confronted by Tamil people in the homeland is ongoing. The ethnonationalist violence of the Sri Lankan state persists, as does the resistance of our people. As the children of the struggle, we remain staunchly committed to Tamil liberation in the ancestral homeland and everywhere else.
Narratives of reconciliation and accountability have enabled the West to wash their hands of the blood of our people, which is why we reject appeals to the sensibilities of the Canadian state, which tries to force us to remember and resist on its terms. We do not forget the complicity of the Canadian state and Western media in 2009 and today, especially as we see it continue with their treatment of Palestine. We refuse recent portrayals of Tamil people as the perfect liberal victim, which erase daily ongoing resistance in the North and East of the island. Instead, we find solace in our solidarities with other decolonial resistance movements, which affirm the globality of our struggle. This year, as the Canadian state recognizes the Tamil genocide, we remind them that the Tamil struggle is ongoing and deeply connected to many other decolonial movements. We are not free until all of us are free.
Amma, Appa, we know that it is not easy to raise children here in Canada, in a state that is not your homeland, in a state that shows little regard for our lives, in a state that itself is built on stolen land. However, for many of us, it is in standing in solidarity with Palestine that we have felt closest to our ancestors, our heritage, and our homeland. For we know—as they did—that once Palestine is free, we will all be free(r). So, with the conviction we learned from you, we affirm that from water to the water, we will all be free.
~
The Tamil Feminist Collective is a non-hierarchical collective of Tamil folks rooted in a politics of anti-authoritarianism, self-determination, and liberation in the ancestral homeland and everywhere else. We see it both as a struggle for and beyond states. TFC exists in this form of organizing – as a collective – because we resist the ways our struggles are fractured from one another. We are the children of the struggle.
எமது பெற்றோருக்கு ஒரு கடிதம்:
பாலஸ்தீனத்திற்கான மக்கள் வட்டத்தில் இருந்து தமிழ் இனப்படுகொலையின் 15வது ஆண்டு நினைவேந்தல்
அன்புள்ள அம்மா, அப்பா,
மீண்டும் ஒரு மே 18. மே 18ஆம் திகதியை நினைவு கூற ஆரம்பித்து பதினைந்து ஆண்டுகள் ஆகின்றன. இலங்கையில்தமிழர்களின் இனப்படுகொலையை உருவாக்கும் பலவற்றில் ஒன்றாக கணக்கிடப்பட்டுள்ள அந்த அதிர்ச்சிகரமான நாளிலிருந்துபதினைந்து வருடங்கள் கடந்துள்ளன.
பாலஸ்தீனத்திற்கான மக்கள் வட்டம் என அழைக்கப்படும் டொராண்டோ பல்கலைக்கழக பாலஸ்தீன ஒற்றுமை குழுவில்இருந்து, முள்ளிவாய்க்காலின் பதினைந்தாவது ஆண்டு நினைவு நாளான இன்று நாங்கள் உங்களுக்கு எழுதுகிறோம்.
இப்போதும் நேரடி ஒலிபரப்பு செய்யப்பட்ட இனப்படுகொலையைக் காணும் திகில் மிக மோசமான ஒரு உணர்வை தருகிறது. இப்போது 2024, மாறாக இது 2009 அல்ல என்பதை நாம் தொடர்ந்து நினைவுபடுத்திக் கொள்ள வேண்டியுள்ளது. நேற்றுநடந்தது போன்று, பழைய நினைவுகள் மீண்டும் எழுகின்றன. மே 6, 2024 அன்று, 1.4 மில்லியனுக்கும் அதிகமான இடம்பெயர்ந்தபாலஸ்தீனியர்களுக்கான இறுதி “பாதுகாப்பான பகுதி”யான ரஃபா மீதான இஸ்ரேலின் இனப்படுகொலை ஆக்கிரமிப்புச்செய்தியுடன் நாங்கள் முகாமில் கண்விழித்தோம்.
நாங்கள் மீண்டும் மே 2009க்கு திரும்பியது போல காலச்சக்கரம் உருண்டது, அன்று முள்ளிவாய்க்காலில் 300,000 க்கும் மேற்பட்ட பொதுமக்கள் தஞ்சம் அடைந்திருந்த பகுதியில், இனப்படுகொலையாளர் இலங்கை இராணுவம் படையெடுத்தது.
2009 மே மாதம் எங்கள் கணினித் திரைகள் முழுவதும், எங்கள் இல்லங்களில் விநியோகிக்கப்படும் துண்டு பிரசுரங்களில் எமதுமக்கள் மீதான இலங்கை அரசின் படுகொலைகள் குறித்த நெஞ்சை பதற வைக்கும் படங்களுடன் நிரம்பியதாக நாங்கள்நினைவில் கொள்கிறோம். நாம் பன்மை பெயர்ச் சொல்லை வேண்டுமென்றே உபயோகிக்கிறோம் – படுகொலைகள் வெறுமனவேஒன்றல்ல, அவற்றின் சான்றுகள் ஏராளமாக இருந்ததால், அந்த பயங்கரமான உண்மையின் முழுமையும் நம் கண்களுக்கு முன்காட்சிப்படுத்தப்பட்டது. அந்தப் படங்களில் உள்ள முகங்களை நாங்கள் அடையாளம் காணவில்லை என்று நம்மை நாமேசமாதானப்படுத்த முயற்சித்ததை நினைவில் கொள்கிறோம். ஒவ்வொரு நபரும் உங்களைப் போலவே இருந்தார்கள், எங்கள்சொந்த அம்மாக்கள், அப்பாக்கள், அண்ணாக்கள், அக்காக்கள், தங்கச்சிகள், தம்பிகள், பெரியவர்கள் என ஒவ்வொருவரும்உங்களைப் போலவே இருந்ததால் நிச்சயமாக, இது ஒரு சாத்தியமற்ற பணியானது. அந்நியர்களின் முகங்களிலிருந்து எங்களால்சிறிய நிம்மதியை வெளிப்படுத்த முடிந்தாலும், உங்கள் இரவு நேர தொலைபேசி அழைப்புகளை நாங்கள் கேட்டபோது, எங்களுடைய அன்புக்குரியவர்கள் இன்னும் உயிருடன் இருக்கிறார்களா என்பதை அறிய நீங்கள் தீவிரமாக முயற்சித்த போதுவிரைவில் எங்கள் இதயங்களில் பயம் ஏற்பட்டது
எம் மக்களுக்கு என்ன நடக்கிறது என்பதை உலகுக்குக் காட்டாமல் இருக்க மேற்கத்திய ஊடகங்கள் தீவிரமாக ஈடுபட்டதைநாங்கள் நினைவில் கொள்கிறோம். அதேபோன்று, கனேடிய அரசு எமக்கு உதவி செய்யும் மனது குறைவாக இருந்தால் போதும். அப்படி இருந்தும், ஊடகங்கள் உண்மையைப் பகிர மறுத்தால், இனப்படுகொலையின் யதார்த்தத்திற்கு சாட்சியமளிக்கஎங்களின் சொந்த வழிகளைக் கண்டுபிடிப்போம், எவ்வளவு மனவேதனையாக இருந்தாலும், அநீதிக்கு கண்களைமூடிக்கொள்ளாமல் இருக்க வேண்டும்.
அன்னையர் தினத்தை உங்களுடன் கழித்ததை நாங்கள் நினைவில் கொள்கிறோம், உங்களுடன் கை கோர்த்துடொராண்டோவின் கார்டினர் விரைவுச்சாலையில் நடந்து சென்று போக்குவரத்தை ஸ்தம்பிக்கச் செய்தோம். உங்களுடன்இணைந்து நாங்கள் டொராண்டோவின் தெருக்களில் அணிவகுத்துச் சென்றோம். யூனியன் நிலையத்தில் மனிதச் சங்கிலியைஉருவாக்கியது போல், எங்கள் இளம் உடல்கள் ஒவ்வொரு திசையிலும் இழுக்கப்படுவதை நாங்கள் நினைவில் கொள்கிறோம். உங்களால் உந்தப்பட்டு, எங்கள் உடல்களை பணயமாக்கி நாங்கள் வாகனங்களையும், காவல்துறையையும் எதிர்கொண்டோம். உங்களதும் எங்களதும் துக்கம் மற்றும் விரக்தியால் நாங்கள் தூண்டப்பட்டோம், இன்னும் நம் காதுகளிலும் டொராண்டோவின்தெருக்களிலும் ஒலிக்கும் முழக்கங்களால் ஆழ்ந்த உணர்ச்சித் தூய்மையை கண்டறிந்தோம்.
“Stop the genocide, now!” “We want, Tamil Eelam!” “No Justice, No Peace!”
நாங்கள் அப்போது குழந்தைகளாகவும், இளைஞர்களாகவும் இருந்தபோதிலும், மே 2009— நீங்கள் கண்ட துக்கம், தைரியம், அன்பு எல்லாவற்றாலும் ஒன்றிணைந்து நடத்தப்பட்டது—எங்கள் நினைவுகளில் என்றென்றும் நிலைத்திருக்கும்.
இப்போது மே 2024, மேலும் ஒரு இனப்படுகொலைக்கு நாம் சாட்சியாக இருக்கும் போது காலச்சக்கரம் ஓடுகிறது.
கடந்த சில வாரங்களாக, இஸ்ரேலிய ஆக்கிரமிப்புப் படைகள் காசாவில் மில்லியன் கணக்கான பாலஸ்தீனியர்களைசிக்கவைத்து, பட்டினி கிடப்பதையும், கொன்று குவிப்பதையும் பார்க்கின்றோம். குறிப்பாக ரஃபாவில் நடக்கும் படுகொலைகளைநாம் பார்க்கும்போது, ஏற்கனவே கடுமையான மனிதாபிமான நெருக்கடிக்கு மத்தியில் ஒரு அதிர்ச்சியடைந்த, பாதிக்கப்படக்கூடிய பொதுமக்களுக்கு இன அழிப்பு, போலியான வாக்குறுதிகள் என முள்ளிவாய்க்காலில் இலங்கை இராணுவம்இதேபோன்ற தந்திரங்களை கையாண்டதை நாங்கள் நினைவுகூருகிறோம்.
இப்போதும், அப்போதும், பாதுகாப்பு, தங்குமிடம் தேடும் மக்கள் அரசால் “பாதுகாப்பான”, “எதிர்ப்பு” மண்டலங்களுக்குள்நுழைவதை நாங்கள் காண்கிறோம், இந்த “பாதுகாப்பான” இடங்கள் கண்மூடித்தனமான குண்டுவீச்சுக்கான இலக்குகளாகமாறுகின்றன. துண்டு பிரசுரங்கள் மூலம் அல்லாமல், இப்போது சமூக ஊடகங்கள் மூலம் காட்டப்படும் உடல்களில் நம்அன்புக்குரியவர்கள் இருக்கலாம் என்ற அதே அச்சத்துடன் சாட்சியம் வழங்குகிறோம்.
இலங்கையும் இஸ்ரேலும் நீண்டகாலமாக ஒருவரையொருவர் இனப்படுகொலைத் திட்டங்களுக்கு ஆதரித்து வந்ததை நாம்அறிவோம். உண்மையில், எங்கள் மக்கள் இஸ்ரேலிய ஆயுதங்களால் கொல்லப்பட்டனர். 1980கள் முதல் இஸ்ரேல்இலங்கைக்கு இராணுவப் பயிற்சிகளை வழங்கி வந்தது. இது போரின் போது இலங்கைக்கு கணிசமான ஆயுதங்களை வழங்கும்நிலைக்கு இஸ்ரேல் சென்றது, கிபிர் ஜெட் விமானங்கள் உட்பட தமிழ் மக்கள் மீதான கண்மூடித்தனமான குண்டுவீச்சில் கிபிர்ஜெட் விமானங்களை இயக்குவதற்கு பயன்படுத்தப்பட்ட ஆளில்லா வான்வழி விமானங்களும் இதில் உட்படுகின்றன. ஆகஸ்ட்2006 இல், செஞ்சோலை குழந்தைகள் இல்லம் மீது இலங்கை விமானப்படை இஸ்ரேலிய கஃபீர் ஜெட் விமானங்களிலிருந்துகுண்டுகளை வீசியது 53 இளம் பெண்களைக் கொன்றதுஎன்ற பேரழிவு தரும் செய்தியை நீங்கள் அறிந்தது எங்களுக்குநினைவிருக்கிறது.
இந்த இனப்படுகொலை அரசுகள் ஒன்றுக்கொன்று ஒற்றுமையான நிலைப்பாட்டில் உள்ளன என்பது தெளிவாகிறது. பாலஸ்தீனமக்களுடன் நமது ஒற்றுமையை வளர்த்துக் கொள்ள வேண்டும் என் கோருகிறோம். உண்மையில் பாலஸ்தீன விடுதலை என்பதுதமிழர் விடுதலையுடன் பிரிக்க முடியாத வகையில் பின்னிப் பிணைந்துள்ளது என்பதை எமக்குக் கற்றுக் கொடுத்தவர் நீங்கள்தான். பாலஸ்தீன விடுதலை அமைப்பின் உறுப்பினர்களை உங்களுக்குத் தெரியும் என்று நீங்கள் எங்களிடம் கூறியதுஎங்களுக்கு நினைவிருக்கிறது. நீங்கள் ரொறொன்ரோவிற்கு வந்த போது உங்களுக்கு முதலில் அறிமுகமானவர்களாக அவர்கள்இருந்தார்கள். இந்த நீண்டகால தலைமுறை ஒற்றுமைகளை மரபுரிமையாகப் பெற்று வளர்ப்பதில் பெருமிதம் கொள்கிறோம்.
2009 இல், எங்கள் வார இறுதி நாட்களை டொராண்டோ தெருக்களில் அணிவகுத்துச் சென்ற பின்னர், வகுப்பறைகளுக்குத்திரும்பிய போது எங்கள் சொந்த சகாக்களால் நாங்கள் “பயங்கரவாதிகள்” என அழைக்கப்பட்டது எங்களுக்குநினைவிருக்கிறது. எங்கள் நிலத்தில் மக்களின் இடைவிடாத மரணம், அழிவுகளை நாங்கள் திகிலுடன் எதிர்கொண்டபோதுமேற்கு நாடுகள் எங்கள் எதிர்ப்புக்களை அடக்குவதில் அதிக அக்கறை கொண்டிருந்ததை நாங்கள் நினைவில் கொள்கிறோம். இப்போது, இஸ்ரேல் தனது இராணுவ நடவடிக்கையை ரஃபாவில் தீவிரப்படுத்தியுள்ள நிலையில், பாலஸ்தீனத்துடன் உறுதியானஒற்றுமையுடன் நிற்கும் துணிச்சலான மாணவர்களை மேற்குலகம் மீண்டும் அவமானப்படுத்துகிறது. இந்தக் கண்காணிப்பு, காவல்துறையின் வன்முறைத் தந்திரங்கள் விடுதலைக் கனவுகளை நசுக்கப் பயன்படுகின்றன என்பதை நாம் நன்கு அறிவோம். கஞ்சிவழங்குது உட்பட சேவை நிகழ்வு உட்பட, முள்ளிவாய்க்கால் நினைவேந்தல் நிகழ்ச்சிகளை ஏற்பாடு செய்தவர்களை காவல்துறைஅதிகாரிகள் தாக்கி, கைது செய்து, குற்றவாளிகளாக்குவதை இலங்கையின் இனப்படுகொலை, காலனித்துவ அரசில் நாம்இன்று காண்கிறோம். இந்த காரணத்திற்காக, இந்த மே 18 அன்று, உண்மையை நசுக்க முயற்சிக்கும், விடுதலையைத் தடுக்கும்உலகளாவிய காவல்துறை ஆட்சியை நாங்கள் அங்கீகரித்து மறுக்கிறோம்.
பதினைந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் உங்கள் வழிநடத்தளின் கீழ் செய்தது போல் மீண்டும் ஒருமுறை நாங்கள் வீதிக்குவருகிறோம். நாங்கள் உங்கள் பக்கத்தில் குழந்தைகளாக இருந்து கோரியதைப் போலவே. நீதி, சுதந்திரம் உட்பட இந்தஇனப்படுகொலையில் கனேடிய அரசின் ஒத்துழைப்பை முடிவுக்குக் கொண்டுவர நாங்கள் அழைப்பு விடுக்கிறோம். அன்றுசெய்தது போல் இதை “இனப்படுகொலை” என நாம் அழைக்கிறோம்.
அம்மா அப்பா நாம் முழுமையான ஒரு வட்டத்தை கடந்து விட்டோம். அன்று நாங்கள் உங்களை முகாமுக்கு அழைத்து வந்தோம்(தற்செயலாக அதுவும் ஒரு வட்டமும்). நாங்கள் ஏன் இங்கு இருக்கிறோம், இந்த விடுவிக்கப்பட்ட மண்டலத்தில் உங்கள்பாரம்பரியத்தை எங்களுடன் எப்படி எடுத்துச் செல்கிறோம் என்பதை உங்களுக்குக் காட்ட விரும்பினோம். தாயகத்தில் தமிழ்மக்கள் எதிர்கொள்ளும் அபகரிப்பும் வன்முறைகளும் தொடர்ந்து கொண்டு வருவதை நாம் அறிவோம். நம் மக்களின் எதிர்ப்பைப்போலவே, இலங்கை அரசின் இனவாத வன்முறை தொடர்கிறது. போராட்டக் குழந்தைகளாகிய நாங்கள், மரபுவழித்தாயகத்திலும், ஏனைய இடங்களிலும் தமிழர் விடுதலைக்காக உறுதியாக இருக்கிறோம்.
நல்லிணக்கம், பொறுப்புக்கூறல் போன்றவை மேற்குலகிற்கு எமது மக்களின் இரத்தத்தில் கைகளை கழுவுவதற்கு உதவியுள்ளன, அதன் விதிமுறைகளை நினைவில் வைத்து எதிர்க்க நம்மை கட்டாயப்படுத்த முயற்சிக்கும் கனடிய அரசின் உணர்வுகளுக்கானமுறையீடுகளை நாங்கள் நிராகரிக்கிறோம். பாலஸ்தீனத்தை அவர்கள் நடத்தும் முறையை பார்க்கும் போது, 2009திலும் இன்றும்கனேடிய அரசும் மேற்கத்திய ஊடகங்களும் இவற்றுக்கு உடந்தையாக இருந்ததை நாம் மறக்கவில்லை. இலங்கைத்தீவின் வடக்கு, கிழக்கில் நாளாந்தம் நடந்து வரும் எதிர்ப்பை அழிக்கும் வகையில் தமிழ் மக்களை சரியான பரந்த கொள்கையடையபலியாக சித்தரிப்பதை நாங்கள் மறுக்கிறோம்.மாறாக, பிற காலனித்துவ எதிர்ப்பு இயக்கங்களுடனான நமது ஒற்றுமையில் நாம்ஆறுதல் காண்கிறோம், இது நமது போராட்டத்தின் உலகளாவிய தன்மையை உறுதிப்படுத்துகிறது. இந்த ஆண்டு கனடிய அரசுதமிழ் இனப்படுகொலையை அங்கீகரிக்கும் நிலையில் தமிழர் போராட்டம் தொடர்கிறது, பல காலனித்துவ இயக்கங்களுடன்ஆழமாக இணைக்கப்பட்டுள்ளது என்பதை அவர்களுக்கு நினைவூட்டுகிறோம். நாம் அனைவரும் சுதந்திரமாக இருக்கும் வரைநாம் சுதந்திரமானவர்கள் இல்லை.
அம்மா, அப்பா, உங்கள் தாயகம் இல்லாத இடத்தில், நம் வாழ்வில் சிறிதும் அக்கறை காட்டாத நிலையில், திருடப்பட்ட நிலத்தில்கட்டப்பட்ட நாட்டில், கனடாவில் குழந்தைகளை வளர்ப்பது எளிதல்ல என்பது எங்களுக்குத் தெரியும். எவ்வாறாயினும், நம்மில்பலருக்கு, பாலஸ்தீனத்துடன் உணர்வு ஒற்றுமையாக நிற்பதுதான், நம் முன்னோர்களுக்கு, எங்கள் பாரம்பரியம், எங்கள்தாய்நாட்டுக்கு மிக நெருக்கமாக இருப்பதை உணர்ந்தோம். அவர்கள் உணர்ந்து போல், பாலஸ்தீனம் சுதந்திரமடைந்தவுடன், நாம் அனைவரும் சுதந்திரமாக இருப்போம் என எங்களுக்குத் தெரியும். எனவே, உங்களிடமிருந்து நாங்கள் கற்றுக்கொண்டநம்பிக்கையுடன், நாம் அனைவரும் சுதந்திரமாக இருப்போம் என்பதை உறுதிப்படுத்துகிறோம்.
~
தமிழ்ப் பெண்ணியக் கூட்டமைப்பு (Tamil Feminist Collective – TFC) என்பது ஆதிக்கத்துக்கு எதிரான, சுயநிர்ணய உரிமை, விடுதலைக்கு எதிரான அரசியலில் வேரூன்றிய தமிழ் மக்களின் ஒரு படிநிலை அல்லாத கூட்டாகும். மாநிலங்களுக்கானபோராட்டமாகவும் அதற்கு அப்பாற்பட்ட போராட்டமாகவும் இதை நாங்கள் நோக்குகிறோம். TFC – ஒரு கூட்டாக – இந்தவகையான ஒழுங்கமைப்பில் உள்ளது. ஏனெனில் நமது போராட்டங்கள் ஒன்றிலிருந்து மற்றொன்று விலகிய விதங்களைநாங்கள் எதிர்க்கிறோம்.நாங்கள் போராட்டத்தின் குழந்தைகள்.
